امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذ ها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلودم

شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان خواهش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

                                                                        "فروغ فرخزاد"

1-سلام

من روز های زيبايي را پشت سر گذاشتم.وقتي 4 سال پیش در گوشم زمزمه کرد که "دوستم دارد"باور نکردم یا نخواستم که باور کنم..............هنوز احساس می کردم زود است که از دنیای تجردم بیرون بیایم خیلی آرزو ها بود که دوست داشتم دنبالشان بروم.............2سال پيش که با کتابی از "فریدون مشیری" وچند شاخه "رز سفید" آمد شيراز پیش من  ̦ ديگر مي دانستم که دوستش دارم .ولی باز هم فکر مي کردم سعادت یعنی گرفتن هر چه سریعتر مدرک کارشناسی ارشدوترک ایران به مقصد "انگليس"برای گرفتن مدرک دکتری..................بعد از این دو سال بودم که فهمیدم چه قدر حیف بود اگر قلبم را برویش باز نمی کردم................خداحافظ دوران دوشیزگی من........خداحافظ

شاید با ازدواج بخشی از امتیازاتی را که می توانستم در صورت "تجرد" داشته باشم از دست بدهم .....که می دهم وبرایم پذیرفتنی است.............اما پس از 3سال زندگی تنها دور از خانواده ..........ارزش آنچه را به دست آورده ام درک می کنم.

2-آخر اين چه بساطي است که ما راه می اندازيم...............هر کار کردم سکوت کنم وصبر کنم تا ماجرا بگذردو جلوی خودم را بگيرم نشد.من مطالب هر سه وبلاگ را خواندم وبلاگ کيوان و وبلاگ ولنتاين گلم  ووبلاگ دکتر رضا (که اصلا آن لحن نوشتن از اوبعيد بود!). با توجه به گرايش تحصيلي ام واينکه خودم از کادر پزشکي هستم (هر چند در گرايش دارويي) حقيقت دارد که اغلب مشاغل گروه پزشکي (اعم از خود پزشکان....پرستاران....کارکنان آزمايشگاه ها ی طبي بخصوص در گرايش بيماري هاي عفوني ..........کاري دارند که جزو پر استرس ترين گروه مشاغل مي باشد.اما يک چيز را يادمان بايد باشدهمه ما در حد خودمان جان مي کنيم همه ما هزار ويک جور مصيبت در زندگي داريم ......اکثريت غريب به اتفاقمان با مشکلات مالي دست وپنجه نرم مي کنيم.من ديدم پرستارجواني که از شدت خستگي وقتي درب سرنگ بيمار HCV مثبت(هپاتيت C ) را مي بست سرنگ در انگشت خودش فرو رفت طفلک خسته..... از شدت مشکلات مالي ....وشيفت گرفتن هاي پي در پي و اعصاب خسته...........يک عمر جواني وسلامتش را از دست داد.در مقابل در همان بيمارستان يکي از کادر بخش بود که طوري اهانت آميز چه با ما چه با بيماران برخورد مي کرد که همه را کفري کرده بود.همين چند روز پيش به يک دکتر زنان مراجعه کرده بودم آرامشي که از برخورد خوبش.....لبخندش....در من ايجاد شد باعث شد که خيلي راحت به او اعتماد کنم وخوشحال از مطب بيايم بيرون.چرا فکر مي کنيم چون غرق در مشکلاتيم حق داريم به بيمار بداخلاقي کنيم يا در حد امکان جواب سوالش را که ناشي از ترس دروني او از بيماري است ندهيم.............اصلا نه فقط يک پزشک بلکه هيچ کس حق اين کار را ندارد................خيلي وقت است که يادمان رفته:

هيچ کدام از ما حق ندارد که ناراحتي ناشي از مشکلات فراوانش را سر ديگری خالي کند

کاري که متاسفانه همه در جامعه امروز مي کنيم! در هر رشته اي ..........در هر مکاني ..........اما در هر صورت در مراکز درماني با افرادي سر و کار داريم که بيش از هر جایي به آرامش وصبر از طرف کادر پزشکي نياز دارند.اما در مقابل اين قشر نياز دارند که حد اقل از لحاظ مالي تامين باشند وخواسته به حقي است.اصل مشکل از جاي بالاتري است نظامي که با در اختيار داشتن منابع مالي کاري کرده که فقروفشار های اجتماعي ونابود شدن تمام ارزش های اخلاقي  ومشکلات روحي ومادی ناشي از آن  جامعه اي را به وجود آورده که به وضع فعلی افتاده....بگذريم.

3-وقتي قضاياي ميدان 7 تير را شنيدم..........وقتي عکس ها را ديدم..............از ته دل شجاعت شرکت کنندگان در این مراسم را تحسين کردم.

4-من در عقدم کاری انجام دادم که باعث شد جزو کساني باشم که در شکستن تابو ها يک قدم هر چند کوچک بردارم.همسرم در مورد اجازه طلاق به من وکالت داد(البته اصل وکالتنامه را 1هفته بعد از عقدمان دوتایی در یک دفترخانه نوشتیم درست در وقتی که تقریبا همه چیز تمام شده بود ومی توانست بزند زیرش!!!)..............یادم است اولين بار که قضيه را با کمی دلشوره مطرح کرده بودم

نگاهم کرد..........پرسيد:

-ماهی چرا؟برای چی این اجازه را می خواهی؟

کسي نبود که نشناخته عاشقش شده باشم...با او راحت حرف زدم هرچند با کمی خجالت........اینکه 2روزه عاشقش نشدم که از روی هوی وهوس بخواهم زندگی ام را ترک کنم.....اينکه هر که نداند اقلا من یکی خیلی بیشتر ازبسیاری دختران جوان.....شرایط سخت زندگی برای یک زن بیوه را می دانم...............گفتم فقط وقتی" می روم" که حس کنم جسمم در معرض آسیب است یا روحم در آستانه نابودی

-اگر اين اجازه را ندهم......چی؟

سرم را پايين انداختم وحرفی نزدم (اما در دلم مردد شده بودم سخت!آخر بسیار دوستش داشتم)بعد سرم را بالا آوردم وحرف دلم را گفتم

-باز هم همسرت می شوم.................ولی در اوج شادی هایم کمی احساس ناامنی می کنم

-فکر نمی کنی اگر این حق را به تو بدهم .....آن وقت خودم احساس ناامنی می کنم؟

-.......................................

-اگر روزی خودت نخواهی هیچ وقت به زور تو را نگه نمی دارم...........اما اگر خاطرت را جمع می کند ....باشه!

خوشحال شدم....خندیدم..........اما ناگهان نگرانی دوید تو دلم وچشم هایم خودشان را لو داد ..............وچه زود فهمید

-حالا که اینها را گفتم.....باز هم من را دوست داری؟

از ته دل خندید

-خانومی!..........................................

وچقدر دستهای بزرگ وزبرش وبوسه های محکمش برایم شیرین بود

پ.ن:در مورد گرفتن اجازه طلاق مادرم هم حمایتم کرد.....................پدر ومادر همسرم اول شوکه شدند....ولی اول مادر شوهرم وبعد پدرشوهرم راضی شدند.در مقابل من گفتم که در مورد مهریه هیچ اظهار نظری ندارم وهر مقدار که خودشان دوست دارند من هم راضیم.

5-در این گیرودار 2کتاب هم خواندم.................."عادت می کنیم" از"زویا پیرزاد" را برای بار دوم و"ناطور دشت"از "جی.دی .سلینجر"......به زودي در مورد هر دو خواهم نوشت